Historia szkoły

• • • Historia naszej szkoły

      Kilka słów o tradycji, ludziach i wydarzeniach, które budowały naszą szkolną wspólnotę

      Historia naszej szkoły sięga zamierzchłych czasów. Księgi parafialne i dokumenty archiwalne wskazują, że już w XVI wieku rozpoczęła się działalność na rzecz oświaty i nauki na terenie Długołęki.

      „Długo-lanka” to łaciński zapis nazwy naszej miejscowości, pochodzący z 1305 roku. O polskości Długołęki świadczy zarówno jej polska nazwa, jak i napis na kościele parafialnym z 1741 roku: „Przyjdźcie do mnie wszyscy, którzy obciążeni i strudzeni jesteście, a ja was pokrzepię.”

      Pod koniec XVI wieku w Długołęce powstała pierwsza szkoła parafialna. Nauczano w niej prawd wiary i pieśni kościelnych, a jedynie niektórych, zamożniejszych uczniów, także czytania i pisania, ponieważ nauka była odpłatna. Lekcje odbywały się zimą, natomiast latem dzieci pomagały w pracach gospodarskich. W okresie zajęć szkolnych obecność na lekcjach była obowiązkowa, a za ich opuszczanie rodzice ponosili karę.

      Ponadstuletnia niewola naszej Ojczyzny zatarła ślady polskości, także w oświacie. Okres międzywojenny i wojenny stanowi pustkę faktograficzną w polskiej historii Długołęki, a jej przeszłość zaginęła w mrokach dziejów.

      „SZKOŁA – jak wielki pomnik z kamienia, co śnił się kiedyś w śmiałych marzeniach. Tu tysiącletnia mowa ojczysta wśród białych murów nową ma przystań.”

      Droga do powstania szkoły po wojnie

      O takiej szkole marzyła większość mieszkańców okolicznych wsi. Chcieli kształcić dzieci i nadrobić zaległości, jakie wywołała wojna. Niewątpliwie położenie naszej miejscowości, przez którą przebiegały tory kolejowe, umożliwiało przemieszczanie się i kontakt z władzami działającymi w powojennej Polsce. To wpłynęło na możliwość powstania szkoły w Długołęce.

      Wśród ludności napływowej i zamieszkującej naszą miejscowość byli ludzie pełni woli działania i tworzenia, odbudowujący to, co zabrały lata wojny. W euforii budowania polskości na Ziemiach Odzyskanych nie zwracali uwagi na czas, wysiłek czy wynagrodzenie – kierowali się przede wszystkim potrzebami społecznymi. Z oświatą i wychowaniem młodzieży związali swój los i oddali się tej pracy bez reszty.

      1 września 1945 roku zabrzmiał pierwszy dzwonek inaugurujący rok szkolny. Radość mieszkańców była ogromna, ponieważ rozpoczęcie nauki w powojennej szkole było symbolem wolności i polskości na Ziemiach Odzyskanych.

      Początki powojennej szkoły

      Szkoła Podstawowa w Długołęce powstała dzięki staraniom, ofiarności i operatywności Pani Stefanii Jus. To ona z wielkim zaangażowaniem i poświęceniem inspirowała działalność placówki, kierowała pracami na rzecz odbudowy i organizacji życia szkoły, a także uczyła pierwszych uczniów.

      Nie była sama. Współtwórcami i nauczycielami polskiej szkoły w Długołęce byli także Pan Stanisław Załęski i jego żona Maria.

      We wrześniu 1945 roku w sześciu oddziałach rozpoczęło naukę 140 uczniów. Szkoła była spełnieniem pragnień wielu ludzi, symbolem ważności i dumą jej założycieli – mieszkańców miejscowości, okolicznych wsi, a przede wszystkim samych uczniów.

      Warunki nauki były bardzo trudne. Budynek zniszczony przez działania wojenne, gruzy, powybijane szyby i brudne ściany nie sprzyjały pracy. Szkoła miała tylko dwie klasy. Wyposażono ją w ławki sprowadzone z Zakrzowa oraz tablice z Kamienia.

      Pomocą służyli rodzice uczących się dzieci, jednak warunki pracy nadal pozostawały trudne. Mimo to wielka gorliwość i zaangażowanie nauczycieli sprawiły, że napotykane przeszkody nie zniechęcały pionierów.

      W roku szkolnym 1948/49 szkołę opuścił pierwszy rocznik uczniów, którzy ukończyli naukę na poziomie szkoły podstawowej. Były to 24 osoby, z których pięć dostało się do szkół średnich.

      Już we wrześniu 1946 roku nastąpiły zmiany personalne. Na miejsce Państwa Załęskich Kuratorium Oświaty we Wrocławiu skierowało kolejną nauczycielską rodzinę. Pan Aleksander Widlarz został kierownikiem szkoły, a jego żona Maria – nauczycielką.

      W połowie września tego samego roku do szkoły przybyli również kwalifikowani nauczyciele – Pan Michał Nagórny i jego żona Modesta. Wraz z Panią Stefanią Jus grono pedagogiczne liczyło wówczas pięć osób.

      Szkoła tętniła życiem

      Szkoła tętniła życiem. 28 września 1946 roku pani Maria Widlarz zorganizowała koło Polskiego Czerwonego Krzyża. Dzieci z dużym zaangażowaniem przystąpiły do tej organizacji, a ze składek zakupiono trzy jednakowe Godła Państwowe, które umieszczono w salach szkolnych.

      9 marca 1947 roku w szkole powstało harcerstwo. Opiekunem drużyny została Pani Modesta Nagórna. W tym samym czasie na terenie szkoły otwarto świetlicę dla dorosłych – miejsce spotkań mieszkańców, wspominane do dziś z sentymentem.

      Młodzież ciężko pracowała, organizując przedstawienia i występy, z których dochód przeznaczano na potrzeby szkoły: zakup książek do biblioteki, map przedmiotowych i kredy.

      Na terenie szkoły działały także inne organizacje, przygotowujące uczniów do odpowiedzialnego życia: SKO, Spółdzielnia Uczniowska oraz drużyny zuchowe, harcerskie i sportowe.

      Uprawiano gry w piłkę nożną, piłkę ręczną oraz lekkoatletykę. Tradycją szkoły stały się także konkursy: ortograficzny, ekologiczny i recytatorski. Zaangażowanie uczniów w te działania było bardzo duże.

      Rozbudowa i rozwój szkoły

      Przez kolejne lata szkoła się rozbudowywała, a naukę pobierało w niej coraz więcej uczniów. W roku 1961 oddano do użytku drugi budynek przy ulicy Szkolnej, co znacząco poprawiło warunki nauki i pracy.

      Klasy młodsze uczyły się przy ulicy Szkolnej, natomiast klasy IV–VIII w starym budynku przy ulicy Wiejskiej. Duża odległość między budynkami powodowała trudności organizacyjne i niezadowolenie uczniów, nauczycieli oraz rodziców.

      Gdy liczba uczniów nadal rosła, wprowadzono zajęcia dwuzmianowe. Udostępniono także budynek administracyjny, który zaadaptowano na klasy lekcyjne. Choć udało się zlikwidować system dwuzmianowy, warunki nadal nie były łatwe i coraz częściej mówiono o potrzebie budowy nowej szkoły.

      Marzenia te zaczęły się spełniać, gdy rozpoczęto pierwsze prace budowlane.

      Nowoczesna szkoła

      1 września 1994 roku dzieci, młodzież, nauczyciele oraz organizatorzy z radością i wzruszeniem rozpoczęli naukę w nowej szkole. Dawny budynek został harmonijnie wkomponowany w architekturę nowego obiektu, tworząc piękną i funkcjonalną całość.

      Jesteśmy dumni z nowoczesnej szkoły, która jest efektem pracy, marzeń i zaangażowania wielu pokoleń mieszkańców, nauczycieli, uczniów i przyjaciół naszej lokalnej społeczności.